خانه / 400-420 حکمت شرح میر حبیب الله خوئی / نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۰۶ (شرح میر حبیب الله خوئی)

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۰۶ (شرح میر حبیب الله خوئی)

حکمت ۴۲۷ صبحی صالح

۴۲۷-وَ قَالَ ( علیه‏ السلام  )مَنْ شَکَا الْحَاجَهَ إِلَى مُؤْمِنٍ فَکَأَنَّهُ شَکَاهَا إِلَى اللَّهِ وَ مَنْ شَکَاهَا إِلَى کَافِرٍ فَکَأَنَّمَا شَکَا اللَّهَ

  شرح میر حبیب الله خوئی ج۲۱

السادسه بعد أربعمائه من حکمه علیه السّلام

(۴۰۶) و قال علیه السّلام: من شکا الحاجه إلى مؤمن فکأنّه شکاها إلى اللَّه، و من شکاها إلى کافر فکأنّما شکا اللَّه.

المعنى

روى فی الحدیث القدسى أنّه «لا یسعنی أرضی و لا سمائی و لکن یسعنی قلب عبدی المؤمن» و فی حدیث الکافی: لا یزال عبدى یتقرّب إلىّ بالنوافل حتّى کنت سمعه الّذی یسمع به، و بصره الّذی یبصر بهما.. فاذا کان المؤمن بهذه المثابه من القرب إلى اللَّه و ینعکس فی قلبه و إحساسه عنایه اللَّه تعالى و رحمته، فالشکایه إلیه کالشکایه إلى اللَّه تعالى، و لکن الکافر فی جمیع ذلک ضدّ للمؤمن فالشکایه إلیه شکایه من اللَّه عند عدوّه.

الترجمه

فرمود: هر که بمؤمنى شکایت کند مانند آنست که بخدا شکایت کرده، و هر کس بکافری شکایت برد مانند آنست که از خدا شکایت کرده.

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدیدها: ۱

حتما ببینید

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۵۳ (شرح میر حبیب الله خوئی)

  حکمت ۴۷۷ صبحی صالح ۴۷۷-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهَا صَاحِبُه‏   شرح میر …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code