خانه / 70 نامه هاشرح و ترجمه میر حبیب الله خوئی / نهج البلاغه نامه ها نامه شماره ۷۰ شرح میر حبیب الله خوئی(به قلم علامه حسن زاده آملی )

نهج البلاغه نامه ها نامه شماره ۷۰ شرح میر حبیب الله خوئی(به قلم علامه حسن زاده آملی )

نامه ۷۱ صبحی صالح

۷۱- و من کتاب له ( علیه‏السلام  ) إلى المنذر بن الجارود العبدی، و خان فی بعض ما ولاه من أعماله‏

أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ صَلَاحَ أَبِیکَ غَرَّنِی مِنْکَ وَ ظَنَنْتُ أَنَّکَ تَتَّبِعُ‏  هَدْیَهُ وَ تَسْلُکُ سَبِیلَهُ

فَإِذَا أَنْتَ فِیمَا رُقِّیَ إِلَیَّ عَنْکَ لَا تَدَعُ لِهَوَاکَ انْقِیَاداً وَ لَا تُبْقِی لِآخِرَتِکَ عَتَاداً تَعْمُرُ دُنْیَاکَ بِخَرَابِ آخِرَتِکَ وَ تَصِلُ عَشِیرَتَکَ بِقَطِیعَهِ دِینِکَ

وَ لَئِنْ کَانَ مَا بَلَغَنِی عَنْکَ حَقّاً لَجَمَلُ أَهْلِکَ وَ شِسْعُ نَعْلِکَ خَیْرٌ مِنْکَ

وَ مَنْ کَانَ بِصِفَتِکَ فَلَیْسَ بِأَهْلٍ أَنْ یُسَدَّ بِهِ ثَغْرٌ أَوْ یُنْفَذَ بِهِ أَمْرٌ أَوْ یُعْلَى لَهُ قَدْرٌ أَوْ یُشْرَکَ فِی أَمَانَهٍ أَوْ یُؤْمَنَ عَلَى جِبَایَهٍ فَأَقْبِلْ إِلَیَّ حِینَ یَصِلُ إِلَیْکَ کِتَابِی هَذَا إِنْ شَاءَ اللَّهُ:

قال الرضی و المنذر بن الجارود هذا هو الذی قال فیه أمیر المؤمنین ( علیه‏ السلام  ) إنه لنظار فی عطفیه مختال فی بردیه تفال فی شراکیه

شرح وترجمه میر حبیب الله خوئی ج۲۰  

المختار السبعون و من کتاب له علیه السلام الى المنذر بن الجارود العبدى،و قد خان فی بعض ما ولاه من أعماله‏

أما بعد، فإن صلاح أبیک غرنی منک، و ظننت أنک تتبع هدیه، و تسلک سبیله، فإذا أنت فیما رقى إلى عنک لا تدع لهواک انقیادا، و لا تبقی لاخرتک عتادا، تعمر دنیاک بخراب آخرتک، و تصل عشیرتک بقطیعه دینک، و لئن کان ما بلغنی عنک حقا لجمل أهلک و شسع نعلک خیر منک، و من کان بصفتک فلیس بأهل أن یسد به ثغر، أو ینفذ به أمر، أو یعلى له قدر، أو یشرک فی أمانه، أو یؤمن على جبایه [خیانه] فأقبل إلى حین یصل إلیک کتابی هذا إن شاء الله.

قال الرضی: [و] المنذر هذا هو الذی قال فیه أمیر المؤمنین- علیه السلام- إنه لنظار فی عطفیه، مختال فی بردیه، تفال فی شراکیه.

اللغه

(رقى) بالتشدید: رفع إلی، و أصله أن یکون الانسان فی موضع عال فیرقى إلیه شی‏ء، (العتاد): العده، (الشسع): سیر بین الاصبعین فی النعل العربی.

الاعراب‏

قال الشارح المعتزلی: و اللام فی لهواک متعلقه بمحذوف دل علیه «انقیادا» لأن المتعلق من حروف الجر بالمصدر لا یجوز أن یتقدم على المصدر.

أقول: یصح أن تتعلق بقوله «لا تدع» فلا یحتاج إلى تکلف التقدیر و هو أوضح معنا أیضا و کذا فی الجمله التالیه.

المعنى‏

المنذر بن الجارود من أشراف العرب و من عبد القیس الناهی فی الشرف ینسب إلى نزار بن معد بن عدنان، کان‏ الجارود نصرانیا فوفد على النبی صلى الله علیه و آله فی سنه تسع أو عشر من الهجره فأسلم و حسن إسلامه و سکن بعد ذلک فی البصره و قتل بأرض فارس أو نهاوند مع النعمان بن المقرن.

و قد بالغ علی علیه السلام فی ذمه و توبیخه فی هذا الکتاب لما ثبت عنده من خیانته فی أموال المسلمین و صرفها فی شهواته و عشیرته زائدا على ما یستحقون و هذا مما لا یتحمله علیه السلام.

قال الشارح المعتزلی فی «ص ۵۹ ج ۱۸ ط مصر»: و أما الکلمات التی ذکرها الرضی‏ عنه‏ علیه السلام‏ فی أمر المنذر فهى داله على أنه نسبه إلى التیه و العجب، فقال: (نظار فی عطفیه) أى جانبیه، ینظر تاره هکذا و تاره هکذا، ینظر لنفسه و یستحسن هیئته و لبسته، و ینظر هل عنده نقص فی ذلک أو عیب فیستدرکه بازالته،کما یفعل أرباب الزهو و من یدعی لنفسه الحسن و الملاحه.

قال: (مختال فی بردیه) یمشی الخیلاء عجبا- إلى أن قال‏ (تفال فی شراکیه) الشراک: السیر الذی یکون فی النعل على ظهر الفدم، و التفل بالسکون مصدر تفل أى بصق، و التفل محرکا: البصاق نفسه و إنما یفعله المعجب و التائه فی‏ شراکیه‏ لیذهب عنهما الغبار و الوسخ، یتفل فیهما و یمسحهما لیعودا کالجدیدین.

الترجمه

از نامه‏اى که آن حضرت علیه السلام بمنذر بن جارود عبدی نگاشت که در کار فرمانگزارى خود خیانت کرده بود:

أما بعد، راستى که خوبى و شایستگى پدرت مرا فریفت و گمان بردم پیرو درستى او هستى و براه او مى‏ روى، بناگاه چنین بمن رسید که تو یکسره هوسبازى و دنبال هواى نفس مى‏ روى و براى آخرتت توشه ‏اى بر نمى ‏گیرى و در فکر سراى دیگر نیستى.

دنیایت را بویرانى آخرتت آباد مى‏ کنى و با دینت بخویشانت وصله مى ‏زنى و به آنها کمک مى ‏کنى.

و اگر چنانچه آن گزارشاتى که از تو بمن رسیده درست باشد شتر خاندانت و بند کفشت بهتر از تو است، و کسى که چون تو باشد شایسته نباشد که مرزدارى کند و یا کارى بوسیله او انجام شود و یا درجه ‏اى از او بالا رود یا شریک در کارگزارى خلافت که امانت إلهى است بوده باشد یا آنکه بر جمع خراج و مالیات أمین شمرده شود، بمحض این که این نامه من بتو رسید بسوى من بیا، انشاء الله.

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدیدها: ۱۷

طراحی ارزان سایت با وردپرس

حتما ببینید

نهج البلاغه نامه ها نامه شماره ۷۵ شرح میر حبیب الله خوئی(به قلم علامه حسن زاده آملی )

نامه ۷۶ صبحی صالح ۷۶- و من وصیه له ( علیه‏ السلام  ) لعبد الله …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code