خانه / الباب الخامس فى ظرائف الحكم و لطائف الأمثال و الآداب / حکمت ها حکمت شماره ۴۲ منهاج ‏الولایه فی ‏شرح‏ نهج‏ البلاغه به قلم ملا عبدالباقی صوفی تبریزی (تحقیق وتصحیح حبیب الله عظیمی)

حکمت ها حکمت شماره ۴۲ منهاج ‏الولایه فی ‏شرح‏ نهج‏ البلاغه به قلم ملا عبدالباقی صوفی تبریزی (تحقیق وتصحیح حبیب الله عظیمی)

حکمت ۴۲ صبحی صالح

۴۲-وَ قَالَ ( علیه‏ السلام )لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ فِی عِلَّهٍ اعْتَلَّهَا جَعَلَ اللَّهُ مَا کَانَ مِنْ شَکْوَاکَ حَطّاً لِسَیِّئَاتِکَ فَإِنَّ الْمَرَضَ لَا أَجْرَ فِیهِ وَ لَکِنَّهُ یَحُطُّ السَّیِّئَاتِ وَ یَحُتُّهَا حَتَّ الْأَوْرَاقِ وَ إِنَّمَا الْأَجْرُ فِی الْقَوْلِ بِاللِّسَانِ وَ الْعَمَلِ بِالْأَیْدِی وَ الْأَقْدَامِ  وَ إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ یُدْخِلُ بِصِدْقِ النِّیَّهِ وَ السَّرِیرَهِ الصَّالِحَهِ مَنْ یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ الْجَنَّهَ

قال الرضی و أقول صدق ( علیه ‏السلام ) إن المرض لا أجر فیه لأنه لیس من قبیل ما یستحق علیه العوض لأن العوض یستحق على ما کان فی مقابله فعل الله تعالى بالعبد من الآلام و الأمراض و ما یجری مجرى ذلک 
و الأجر و الثواب یستحقان على ما کان فی مقابله فعل العبد فبینهما فرق قد بینه ( علیه‏ السلام ) کما یقتضیه علمه الثاقب و رأیه الصائب

الباب الخامس فی ظرائف الحکمه و لطائف الأمثال و الشّیم و الأدب

من کتاب منهاج الولایه فی نهج البلاغه فی ظرائف الحکمه و لطائف الأمثال و الشّیم و الأدب

حکمت ۴۲

قال-  علیه الصّلوه و السّلام-  لبعض أصحابه فی علّه اعتلّها: «جعل اللّه ما کان من شکواک حطّا لسیّئاتک،» گفت-  علیه الصلاه و السلام-  مر بعض اصحاب خود در مرضى که داشت: بگرداناد خداى، آنچه باشد از شکایت تو بر انداختن گناهان تو.

«فإنّ المرض لا أجر فیه، و لکنّه یحطّ السّیّئات، و یحتّها حتّ الأوراق.» پس بدرستى که مرض را اجرى نیست و لکن بر مى ‏اندازد گناهها را، و مى‏ ریزاند آن را مثل ریختن برگهاى درخت.

«و إنّما الأجر فی قول باللّسان، و العمل بالأیدی و الأقدام،» و نیست اجر الّا به گفتن به زبان و عمل کردن به دستها و پایها.

«و إنّ اللّه سبحانه یدخل بصدق النّیّه و السّریره الصّالحه من یشاء من عباده الجنّه.» و بدرستى که خداى تعالى داخل مى‏ کند به صدق نیّت و سریره صالحه آن کس را که مى‏ خواهد از بندگان خود در بهشت.

از براى آنکه صلاح اعمال و فساد آن به صلاح نیّات است و فساد آن. قال رسول اللّه-  صلّى اللّه علیه و آله و سلّم- :«» «إنّما الأعمال بالنیّات، و إنّما لامرى‏ء ما نوى»-  الحدیث- . و حدیث الاسرائیلى أنّه مرّ بکثبان من رمل فی مجاعه، فقال فی نفسه: لو کان هذا الرّمل لى طعاما لقسمته بین الناس. فأوحى اللّه تعالى إلى نبىّ ذلک الزمان أن قل له: «إنّ اللّه قد قبل صدقتک، و قد شکر حسن نیّتک.»

فی فصوص الحکم فی کلمه خالدیه: «لا شکّ و لا خلاف فی أنّ له أجر الامنیه ، و إنّما الشکّ و الخلاف فی أجر المطلوب: هل یساوى تمنّى وقوعه نفس وقوعه بالوجود أم لا. فإنّ فی الشرع ما یؤیّد التساوى فی مواضع کثیره، کالآتى للصلاه فی الجماعه فیفوته الجماعه، فله أجر من حضر الجماعه، و کالمتمنّى مع فقره ما هم علیه اصحاب الثروه و المال من فعل الخیرات فله مثل اجورهم. و لکن مثل اجورهم فی نیّاتهم أو فی عملهم فإنّهم جمعوا بین العمل و النیّه و لم ینصّ النبىّ علیهما و لا على واحد منهما. و الظاهر أنّه لا تساوى بینهما، و لذلک طلب خالد بن سنان الإبلاغ حتّى یصحّ له مقام الجمع بین الأمرین فیحصل على الأجرین، و اللّه اعلم.» و الحمد للّه ربّ العالمین و الصلاه و السلام على خیر خلقه محمّد و آله أجمعین. [تمّت بتوفیق اللّه تعالى.]

منهاج ‏الولایه فی‏ شرح ‏نهج‏ البلاغه، ج ۲ عبدالباقی صوفی تبریزی ‏ (تحقیق وتصیحیح حبیب الله عظیمی) صفحه ۸۰۸-۸۱۱

بازدیدها: ۵۱

حتما ببینید

خطبه ها خطبه شماره ۲۲۷ منهاج ‏الولایه فی ‏شرح‏ نهج‏ البلاغه به قلم ملا عبدالباقی صوفی تبریزی (تحقیق وتصحیح حبیب الله عظیمی)

خطبه ۲۲۷ صبحی صالح و من دعاء له ( علیه‏ السلام ) یلجأ فیه إلى …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code