خانه / الباب الخامس فى ظرائف الحكم و لطائف الأمثال و الآداب / حکمت ها حکمت شماره ۲۵۷ منهاج ‏الولایه فی ‏شرح‏ نهج‏ البلاغه به قلم ملا عبدالباقی صوفی تبریزی (تحقیق وتصحیح حبیب الله عظیمی)

حکمت ها حکمت شماره ۲۵۷ منهاج ‏الولایه فی ‏شرح‏ نهج‏ البلاغه به قلم ملا عبدالباقی صوفی تبریزی (تحقیق وتصحیح حبیب الله عظیمی)

حکمت ۲۵۷ صبحی صالح

۲۵۷-وَ قَالَ ( علیه‏ السلام )لِکُمَیْلِ بْنِ زِیَادٍ النَّخَعِیِّ یَا کُمَیْلُ مُرْ أَهْلَکَ أَنْ یَرُوحُوا فِی کَسْبِ الْمَکَارِمِ وَ یُدْلِجُوا فِی حَاجَهِ مَنْ هُوَ نَائِمٌ فَوَالَّذِی وَسِعَ سَمْعُهُ الْأَصْوَاتَ مَا مِنْ أَحَدٍ أَوْدَعَ قَلْباً سُرُوراً إِلَّا وَ خَلَقَ اللَّهُ لَهُ مِنْ ذَلِکَ السُّرُورِ لُطْفاً فَإِذَا نَزَلَتْ بِهِ نَائِبَهٌ جَرَى إِلَیْهَا کَالْمَاءِ فِی انْحِدَارِهِ حَتَّى یَطْرُدَهَا عَنْهُ کَمَا تُطْرَدُ غَرِیبَهُ الْإِبِل‏

الباب الخامس فی ظرائف الحکمه و لطائف الأمثال و الشّیم و الأدب

من کتاب منهاج الولایه فی نهج البلاغه فی ظرائف الحکمه و لطائف الأمثال و الشّیم و الأدب‏

حکمت ۲۵۷

و قال-  علیه الصّلوه و السّلام-  لکمیل بن زیاد النّخعى: «یا کمیل، مر أهلک أن یروحوا فی کسب المکارم،» اى کمیل امر کن اهل خود را که شبانگاه کنند در کسب مکارم.

«و یدلجوا فی حاجه من هو نائم.» و در اوّل شب گردند در حاجت برآوردن آن کسى که به خواب باشد.

کنّى بالنائم عن غیر المتکلّف لطلب الحاجه.

«فو الّذى وسع سمعه الأصوات، ما من أحد أودع قلبا سررا إلّا و خلق اللّه له من ذلک السّرور لطفا.» پس سوگند به آن خدایى که گنجانیده است سمع او جمیع آوازها را که نیست هیچ یکى که برساند به دلى شادمانى و سرورى الّا که بیافریند خداى تعالى از براى او از آن سرور و شادمانى لطفى که ممّد صلاح و مآل او باشد.

«فإذا نزلت به نائبه جرى إلیها کالماء نازله فی انحداره حتّى تطردها عنه کما تطرد غریبه الإبل.» پس هرگاه که فرود آید به او بلایى و مصیبتى پس جارى شود آن لطف مخلوق از آن سرور به آن مصیبت، همچون آب در فرو شدن به نشیب، تا براند آن مصیبت را از او همچون راندن غریبه شتر.

شبّه طرده لها بطرد غریبه الابل فی قوّه الطرد.

روى أنّ رجلا جاء إلى رسول اللّه-  صلّى اللّه علیه و آله و سلّم-  فقال:«» یا رسول اللّه أىّ النّاس أحبّ إلى اللّه-  عزّ و جلّ-  فقال-  صلى اللّه علیه و آله و سلّم- : أحبّ النّاس إلى اللّه أنفعهم للنّاس، و أحبّ الأعمال إلى اللّه-  عزّ و جلّ-  سرور تدخله على مسلم أو تکشف عنه کربه، أو تقضى علیه دینا، أو تطرد عنه جوعا. و لأن أمشى مع أخ فی حاجه أحبّ إلىّ من أن أعتکف فی هذا المسجد-  یعنى مسجد المدینه-  شهرا، و من کظم غیظه ستر اللّه عورته، و من کظم غیظه و لو شاء أن یمضیه أمضاه ملأ اللّه قلبه یوم القیامه رضى، و من مشى مع أخیه فی حاجه حتّى یقضیها له، ثبّت اللّه قدمیه یوم القیامه تزلّ الأقدام.» مروى است که مردى آمد به نزد رسول اللّه-  صلّى اللّه علیه و آله و سلّم-  پس گفت: یا رسول اللّه کدام مردمان دوست‏ترند به خداى تعالى، و کدام عمل از اعمال دوست‏تر است نزد خداى تعالى پس گفت-  صلّى اللّه علیه و آله و سلّم- : دوست‏ترین مردم به خداى تعالى نفع رساننده ‏تر ایشان است مردمان را، و دوست‏ترین عملها به خداى-  عزّ و جلّ-  شادمانى است که در رسانى آن را بر مسلمانى، یا کشف کنى و رفع سازى از او حزنى و اندوهى، یا قضا کنى براى او دینى، یا برانى از او گرسنگى، و هر آینه اگر بروم با برادرى در ساختن حاجت او دوست‏تر است به من از آنکه معتکف باشم در این مسجد-  یعنى مسجد مدینه-  یک ماه، و هر کس که فرو خورد خشمى را، ستر کند خداى تعالى عورت او، و هر کس که فرو خورد خشمى و اگر خواهد که بگذراند آن را بگذارند، پر گرداند خداى تعالى دل او را روز قیامت از خشنودى، و آن کس که برود با برادر خود در حاجتى تا بگذارد آن را از براى او، ثابت دارد خداى هر دو قدم او را در روز قیامت در حالى که مى ‏لغزد قدمها.

فی شهاب الاخبار عن رسول اللّه-  صلّى اللّه علیه و آله و سلّم- :«من کان وصله لأخیه المسلم إلى ذى سلطان فی منهج برّ أو تیسیر عسیر، أعانه اللّه على اجازه الصّراط یوم تدحض فیه الأقدام.» یعنى هر کس که باشد پیوند کننده مر برادر مسلمان خود به سوى پادشاهى در راه نیکى یا آسان کردن دشوارى، یارى کندش خداى بر گذرانیدن صراط آن روز که بلغزد اندر وى قدمها.

و کذا روى عن رسول اللّه-  صلّى اللّه علیه و آله و سلّم- : «ما من رجل من المسلمین أعظم أجرا من وزیر صالح مع إمام یطیعه، و یأمره بذات اللّه تعالى.» یعنى نیست هیچ مردى از مسلمانان بزرگتر مزد از وزیر نیک با پیشروى که فرمان او برد، و بفرمایدش به خشنودى خداى تعالى.

منهاج ‏الولایه فی‏ شرح ‏نهج‏ البلاغه، ج ۲ عبدالباقی صوفی تبریزی ‏ (تحقیق وتصیحیح حبیب الله عظیمی) صفحه ۸۰۵-۸۰۸                      

بازدیدها: ۵۶

حتما ببینید

خطبه ها خطبه شماره ۲۲۷ منهاج ‏الولایه فی ‏شرح‏ نهج‏ البلاغه به قلم ملا عبدالباقی صوفی تبریزی (تحقیق وتصحیح حبیب الله عظیمی)

خطبه ۲۲۷ صبحی صالح و من دعاء له ( علیه‏ السلام ) یلجأ فیه إلى …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code