خانه / 240-260 حکمت شرح میر حبیب الله خوئی / نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۲۵۴ (شرح میر حبیب الله خوئی)

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۲۵۴ (شرح میر حبیب الله خوئی)

حکمت ۲۶۵ صبحی صالح

۲۶۵-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام )إِنَّ کَلَامَ الْحُکَمَاءِ إِذَا کَانَ صَوَاباً کَانَ دَوَاءً وَ إِذَا کَانَ خَطَأً کَانَ دَاءً

شرح میر حبیب الله خوئی ج۲۱

الرابعه و الخمسون بعد المائتین من حکمه علیه السّلام

(۲۵۴) و قال علیه السّلام: إنّ کلام الحکماء إذا کان صوابا کان دواء و إذا کان خطأ کان داء.

المعنى

الحکماء قاده الشعوب و المطاعون عند الملل بحسب ما یعتقدونه فیهم من الخلوص للارشاد و النصیحه فی شتّى مناحی الحیاه و مختلف آراء الشعوب فی تشخیص من یکون حکیما فی نظرهم.

و قد یطلق لفظ الحکیم فی بعض الشعوب و خصوصا فی الأریاف على الطبیب المداوی فکان ألصق بکلامه علیه السّلام حیث إنّه إذا أصاب فی نظره کان کلامه دواء ناجحا لبرء المریض، و إن أخطأ زاده داء.

و کذلک الحکماء الروحى و الأخلاقی إن أصابوا فیما قرّروه یداووا الأسقام الروحیّه، و إن أخطئوا زادوا داء على داء.

الترجمه

فرمود: اگر سخن حکیمان جهان درست در آید درد را درمان نماید و اگر نادرست است بر درد بیفزاید.

سخن را درست أر بگوید حکیم
دوائى است از هر درد سقیم‏

و گر بر خطا گفت دردی فزود
خطا نیست درمان درد ألیم‏

منهاج ‏البراعه فی ‏شرح ‏نهج ‏البلاغه(الخوئی)//میر حبیب الله خوئی

بازدیدها: ۳

حتما ببینید

نهج البلاغه کلمات قصار حکمت شماره ۴۵۳ (شرح میر حبیب الله خوئی)

  حکمت ۴۷۷ صبحی صالح ۴۷۷-وَ قَالَ ( علیه ‏السلام  )أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهَا صَاحِبُه‏   شرح میر …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code