خانه / الباب السابع / خطبه ها خطبه شماره ۸۲ منهاج ‏الولایه فی ‏شرح‏ نهج‏ البلاغه به قلم ملا عبدالباقی صوفی تبریزی (تحقیق وتصحیح حبیب الله عظیمی)

خطبه ها خطبه شماره ۸۲ منهاج ‏الولایه فی ‏شرح‏ نهج‏ البلاغه به قلم ملا عبدالباقی صوفی تبریزی (تحقیق وتصحیح حبیب الله عظیمی)

خطبه ۸۲ صبحی صالح

و من کلام له ع فِی صِفه الدُنیا:  

مَا اصِفُ مِنْ دَارٍ اوَّلُهَا عَناءٌ وَ آخِرُها فَناءٌ فِی حَلاَلِها حِسابٌ وَ فِی حَرَامِها عِقابٌ مَنِ اسْتَغْنَى فِیهَا فُتِنَ وَ مَنِ افْتَقَرَ فِیهَا حَزِنَ وَ مَنْ سَاعَاهَا فَاتَتْهُ وَ مَنْ قَعَدَ عَنْهَا وَ اتَتْهُ وَ مَنْ ابْصَرَ بِهَا بَصَّرَتْهُ وَ مَنْ اءَبْصَرَ إِلَیْهَا اءَعْمَتْهُ.

اءَقُوُل :

وَ إ ذا تاءمّل المتاءمل قَوله ع : وَ مَنْ اءَبْصر بِها بَصْرَته وجد تَحْتُه مِنْ المَعْنى العَجیبُ وَالْغَرَضَ البَعیدُ ما لا تَبْلُغْ غایَتَه وَ لا یُدْرِکْ غَوْرِه لا سیّما إ ذا قرن إ لیه قِوْلِه : وَ مَنْ اءَبْصر إ لیها اءَعْمِتِه فَإ نَّه یَجِدُ الفِرَقْ بَیْنَ اءبصر بِها وَ اءبصر إ لیْها واضحا نیّرا وَ عجیبا باهرا.

الباب السابع فی الإعراض عن الدنیا الفانیه و الإقبال على الآخره الباقیه

من کتاب منهاج الولایه فی نهج البلاغه فی الإعراض عن الدنیا الفانیه و الإقبال على الآخره الباقیه

خطبه ۸۲

و من کلامه-  علیه الصّلوه و السّلام- :«ما أصف من دار أوّلها عناء، و آخرها فناء» چه صفت کنم از خانه‏اى که اوّل او تعب است، و آخر او مردن «فی حلالها حساب، و فی حرامها عذاب.» در حلال او حساب است، و در حرام او عذاب.

«من استغنى فیها فتن، و من افتقر فیها حزن،» آن کس که غنى شد در دنیا به فتنه در دین افتاد، و آن کس که درویش گشت در او اندوهگین گشت.

«و من ساعاها فاتته، و من قعد عنها واتته،» و آن کس که به شتاب رود با او، فوت کند او را، و آن کس که متقاعد شود از او به زهد در او، و ترک او رعایت کند او را.

قیل: هذه کلمه لو وزنت بها کلّ کلام سمحت به رؤیه بلیغ لرجّحت به، فإنّ المساعاه سعى بین اثنین کلّ واحد منها ساع، و من سعى فی طلب الدنیا التی تمرّ و لا تبقى على حال فکأنّه یسائرها و یسعى معها لیدرکها، و هى تسبق فلا یدرک.

و التعبیر عن هذا المعنى بهذه اللفظه من أحسن العبارات و ألطف الاشارات.

«و من أبصر بها بصّرته،» و هر کس که ببیند به دنیا [به دیده اعتبار] بینا گرداند او را.

«و من أبصر إلیها أعمته.» و هر کس که ببیند بسوى دنیا، کور گرداند او را.

«الإبصار بالدنیا» اتّخاذها آله الاعتبار و رؤیه الآیات و العبر، و ذلک إذا أخذها بقدر ما یتقوّى به على الرؤیه. و أمّا «الابصار الیها» جعلها منتهى بصره و أقصى نظره، أى من مدّ الیها بصر بصیرته محبّه لها أعمته عن إدراک أنوار اللّه، و هو کقوله‏ تعالى: لا تَمُدَّنَّ عَیْنَیْکَ إِلى‏ ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ- الآیه-  و قد ظهر الفرق بین قوله: أبْصر به و أبصر إلیها.

منهاج ‏الولایه فی‏ شرح ‏نهج‏ البلاغه، ج ۲ عبدالباقی صوفی تبریزی ‏ (تحقیق وتصیحیح حبیب الله عظیمی)صفحه ۸۹۲-۸۹۴

بازدیدها: ۱۵

حتما ببینید

خطبه ها خطبه شماره ۸۵ منهاج ‏الولایه فی ‏شرح‏ نهج‏ البلاغه به قلم ملا عبدالباقی صوفی تبریزی (تحقیق وتصحیح حبیب الله عظیمی)

خطبه ۸۵ صبحی صالح و من خطبه له ع   وَ اءَشْهَدُ اءَنْ لا إِلَهَ إِلا …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code